Chorobę tę, oprócz psa, rozprzestrzeniają także koty, lisy, wilki, borsuki, a także wiewiórki, szczury i ptaki drapieżne. Zdarzają się jej przypadki u zwierząt gospodarskich. Chorują zwierzęta dzikie, które mogą atakować także ludzi. Zakażenie naturalne następuje prawie wyłącznie przez ukąszenie, w czasie którego ślina przenika do rany. Ślina chorego psa może do 1 tygodnia przed wybuchem objawów chorobowych zawierać zarazek wścieklizny. Uszkodzeniu ulegają komórki nerwowe, co objawia się najpierw podnieceniem, a następnie porażeniem. Podniecenie powoduje nasilenie odruchów, gorączkę, wielomocz.

• objawia się osowiałością, nieposłuszeństwem na przemian z łaszeniem się. Potem następuje silny niepokój. Psy śpią i jedzą niewiele, wyją bez przyczyny i wykonują ruchy jak przy łapaniem much. Stają się bardziej lękliwe, wzmożony jest popęd płciowy, występują trudności w połykaniu śliny, dławienie się, psy połykają i jedzą rzeczy niejadalne,

• To stan bardzo silnego podniecenia. Obserwuje się chęć do ucieczki. Psy napadają na obce psy i zwierzęta, mają trudności z wydawaniem głosu, niszczą wszystkie przedmioty.

• ten okres charakteryzuje się porażeniem i depresją. Porażenie obejmuje mięśnie żwaczy. Wygląd psa ulega zmianie - wydaje się on groźny, występuje zez i wytrzeszcz gałek ocznych. Wycie psa zaczyna się niskimi tonami, a kończy wysokimi, co jest typowe dla wścieklizny. W okresie tym psy nie jedzą i nie piją (wodowstręt). Następuje porażenie mięśni języka, powiek, zadu. Pies chudnie. Odwodnienie i wyczerpanie prowadzi do śmierci psa po 4-7 dniach choroby.